پارچه پی وی سی

نوع این پارچه‌ها با توجه به شرایط محیطی و کاربری مورد نظر انتخاب می‌شود. مقاومت پارچه بر اساس نوع I تا V با توجه به استاندارد اروپایی و شرایط محیطی و مقاومتی مختلف موجود می‌باشند. نوع I پارچه‌های سازه‌ای برای کاربری‌های دائم کوچک و سازه‌های بزرگ غیر دائم مناسب می‌باشند. نوع II, III & IV نیز در اکثریت پروژه‌های بزرگ که کاربری دائم دارند مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این سیستم‌ها عملکرد سازه‌ای پارچه به میزان قابل توجه‌ای به بافت پارچه و قرارگیری تارو پود آن بستگی دارد.

پلی (وینیل کلراید) (PVC) یک سیستم پلاستیکی پیچیده است. اجزای فردی سیستم PVC ، از جمله مونومر وینیل کلرید باقیمانده (RVCM) و مواد افزودنی خاصی ، ممکن است خطراتی برای سلامتی انسان ایجاد کند.

از سال 1974 كاهش قابل توجهی در مقدار RVCM رزین PVC وجود دارد كه خطر ابتلا به سرطان كارگران در كارخانجات ساخت PVC و مصرف كنندگان محصولات PVC را كاهش می دهد. سطح “بدون اثر” برای سرطان مونومر وینیل کلرید (VCM) ناشی از سرطان تا به امروز یافت نشده است. بنابراین ، اهمیت قرار گرفتن در معرض انسان در سطوح پایین RVCM مشخص نیست. قرار گرفتن در معرض گرد و غبار PVC ممکن است باعث اختلال عملکرد ریوی شود. تأثیرات ریوی و دیگر تأثیرات سلامتی غبار PVC نیاز به مطالعه بیشتر دارد. سیستم پلاستیک PVC باید به عنوان تعامل بین اجزای مختلف آن و تعامل قطعات و سیستم PVC به عنوان یک کل با سیستمهای بیولوژیکی مشخص شود.

اهمیت دوخت در سازه های پارچه ای کششی

در طراحی و اجرای سازه های پارچه ای، نوع اتصال و دوخت پارچه یکی از تعیین کننده ترین عوامل در دوام و عملکرد نهایی سازه است. پارچه های مورد استفاده در این سازه ها عمدتاً از نوع PVC بوده و عرض آن ها معمولاً حداکثر ۳ متر است؛ بنابراین برای ایجاد سطوح بزرگ و فرم های هندسی خاص، لازم است چندین قطاع پارچه در کنار یکدیگر قرار گیرند.

اگر اتصال پارچه ها به درستی انجام نشود، درزها تحت فشار باز شده و کل عملکرد سازه دچار اختلال می شود. در مقابل، یک دوخت یا جوش استاندارد باعث می شود نیروهای کششی به صورت یکنواخت در کل سطح توزیع شوند و پارچه در برابر تغییرات دمایی و شرایط جوی پایدار بماند.

به همین دلیل، مرحله دوخت نه تنها یک فرآیند اجرایی ساده، بلکه بخشی از طراحی مهندسی سازه محسوب می شود.

روش جوش High Frequency؛ استاندارد در سازه های فضای باز

متداول ترین و مطمئن ترین روش اتصال در سازه های کششی، جوش حرارتی با فرکانس بالا (High Frequency یا HF) است. در این روش، حدود ۳ سانتی متر از لبه دو قطعه پارچه روی یکدیگر هم پوشانی پیدا می کند و سپس زیر دستگاه پرس مخصوص قرار می گیرد. دستگاه با استفاده از امواج الکترومغناطیسی، لایه های ترموپلاستیک PVC را نرم و ذوب کرده و هم زمان آن ها را تحت فشار به یکدیگر متصل می کند.

نتیجه این فرآیند، اتصالی یکپارچه و هم جنس با خود پارچه است؛ به گونه ای که در بسیاری موارد استحکام محل جوش با بدنه اصلی پارچه برابری می کند. برای افزایش مقاومت کششی در طول درز، معمولاً یک نوار تقویتی نیز روی محل اتصال قرار می گیرد تا تنش در تمام طول درز به طور یکنواخت توزیع شود.

عمر مفید این نوع اتصال معمولاً بین ۱۰ تا ۱۵ سال برآورد می شود، مشروط بر آنکه فرآیند جوش با دستگاه استاندارد و توسط تیم متخصص انجام شود. مقاومت بالا در برابر نفوذ آب، باد شدید و تغییرات دمایی، این روش را به گزینه اصلی برای سازه های چادری و کششی در فضای باز تبدیل کرده است.

مقایسه HF، با سایر روش های اتصال پارچه

در کنار روش جوش HF، دو شیوه دیگر نیز برای اتصال پارچه ها استفاده می شود که هرکدام کاربردهای محدودی دارند.
نخست، دوخت با چرخ خیاطی صنعتی است که بیشتر برای پارچه هایی کاربرد دارد که روکش PVC ضدآب ندارند یا در سازه های کوچک و داخلی به کار می روند. در این روش، پارچه ها با نخ های مقاوم (گاهی با ویژگی ضد UV) به هم متصل می شوند. با این حال، محل دوخت در برابر نفوذ آب و عبور هوا کاملاً آب بند نیست و تحت بارهای کششی شدید عملکرد ضعیف تری نسبت به جوش حرارتی دارد. به همین دلیل، استفاده از آن در سازه های غشایی بزرگ یا فضاهای در معرض باد و بارندگی توصیه نمی شود.

روش دوم، اتصال با چسب های صنعتی به ویژه چسب های سیلیکونی است که بیشتر در سازه های دکوراتیو و غیر باربر داخلی کاربرد دارد. این روش از نظر اقتصادی در پروژه های سبک مقرون به صرفه است، اما استحکام آن با جوش حرارتی قابل مقایسه نیست. مقاومت پایین در برابر باد، احتمال پارگی در محل اتصال و همچنین مسائل ایمنی و زیست محیطی ناشی از استفاده از حلال های صنعتی از محدودیت های این شیوه محسوب می شود.

در جمع بندی می توان گفت برای سازه های کششی که در معرض بارهای محیطی قرار دارند، جوش فرکانس بالا مطمئن ترین و مهندسی ترین روش اتصال پارچه است. انتخاب صحیح روش دوخت، تضمین کننده عملکرد بلندمدت سازه و جلوگیری از باز شدن درزها در آینده خواهد بود.