فرودگاه دنور

فرودگاه بین المللی دنور

فرودگاه بین المللی دنور

فرودگاه بین‌المللی دنور، فرودگاهی بین‌المللی است که در شهر دنور در ایالت کلرادو واقع شده‌است. این شهر خوش آب و هوای ایالت کلرادو، در کنار کوه‌های راکی قرار دارد. دنور ترکیبی از زندگی شهری و طبیعت زیبای کوهستانی آمریکا است.

فرودگاه بین المللی دنور با مساحتی برابر ۱۳ هزار هکتار، بزرگ‌ترین فرودگاه ایالات متحده آمریکا به شمار می‌رود. در سال ۲۰۱۷ با ۶۱ میلیون مسافر، این فرودگاه به عنوان بیستمین فرودگاه شلوغ جهان و پنجمین آن‌ها در آمریکا بوده است. این فرودگاه قطب فرانتیر ایرلاینز با پروازهای روزانه به ۹۰ مقصد و ایرلاین ساوث‌وست با پروازهای روزانه به ۷۰ مقصد است. از جمله پروازهای این فرودگاه می‌توان به مکزیکو سیتی، تورنتو، زوریخ، نیویورک، مونیخ، لاس وگاس، لندن، فرانکفورت، پاریس و سانفرانسیسکو اشاره کرد. برخی از پروازهای خارجی فرودگاه فصلی هستند.

این فرودگاه یکی از بزرگترین سازه های کابلی مضاعف که در سال 1995 توسط آرشیتکت معروف فتترس بربرن بنا گردیده است. بخشی از انرژی مورد نیاز این فرودگاه از طریق انرژی خورشیدی تأمین می‌گردد.

فرودگاه بین المللی دنور سازه کششی

راه اندازی و طراحی فرودگاه

 این فرودگاه در سال 1995 و در 37 کیلومتری مرکز شهر دنور، توسط رهبران منطقه‌ای در دهه 1980 راه اندازی شد. در آن زمان فرودگاه بین المللی دنور پیشتاز فرودگاه‌هایی مانند اینچئون، ابوظبی و کوالالامپور بود که در سراسر جهان در حال ساخت و تبدیل شدن به نسل جدیدی از شهرهای فرودگاهی بود. با اینکه فرودگاه بین‌المللی دنور یک شهر کامل محسوب میشد اما ویژگی‌های یک شهر فرودگاهی با مفاهیم امروزی را نداشت. در واقع موقعیت فرودگاه و رشد اقتصادی منطقه، انگیزه‌های لازم برای چشم‌انداز عظیم و بعدی ایالت کلرادو را رقم زد: یک شهر فرودگاهی روبه رشد.

به هر حال، توسعه یک شهر فرودگاهی در پیرامون فرودگاه بین‌المللی دنور، مشروط بر شرایط اقتصادی، شراکت و همکاری جدی ذیصلاحان دولتی بود. با اینکه مالکیت و اداره فرودگاه دنور بر عهده شهرداری و مقامات استانی است، اما آن‌ها نمی‌توانند و نباید به صورت یک‌ جانبه درباره آینده فرودگاه و زمین‌های پیرامونی آن تصمیم‌گیری کنند. برای موفقیت شهر فرودگاهی دنور و ارائه خدمات گسترده‌تر، مقامات فوق بایستی با دو استان و سه شهر همجوار دیگر نیز همکاری داشته باشند.

فرودگاه دنور در آمریکا

دنور بزرگترین سازه کششی یکپارچه در جهان

معمولا این فرودگاه به عنوان بهترین فرودگاه آمریکای شمالی از سوی مجله بیزینیس تراولر انتخاب می شود. سقف ترمینال این فرودگاه بزرگترین سازه کششی و بزرگترین فضای یکپارچه در جهان است. معمار طرح توسعه فرودگاه دنور، سانتیاگو کالاتراوا بود که طرح او شامل ساخت یک پل راه آهن، یک خط راه آهن، یک هتل500  اتاقه، یک مرکز کنفرانس و یک میدان عمومی بود که در جنوب ترمینال جپسون واقع شده است.

تا قبل از اجرای طرح توسعه، فرودگاه دنور از معدود فرودگاه های بین اللملی بود که فاقد ریل راه آهن بود و بعد از اجرای طرح توسعه ترمینال جنوبی، فرودگاه به مرکز شهر به وسیله خط آهن وصل شد. این خط راه آهن طوری طراحی شده که مسافران را از مرکز شهر دنور مستقیما به داخل میدان و ایستگاه انتظار فرودگاه و هتل مجاور آن منتقل میکند.

فرودگاه سازه چادری دنور

هدف از طراحی فرودگاه دنور

ایستگاه قطار، میدان و هتل، مجموعه ای بسیار پویا و یکپارچه را تشکیل داده اند. کالاتراوا می گوید:” هدف من در طراحی ایستگاه  قطار در مجاورت ترمینال جپسون با ساختاری تندیس گونه، تکمیل آن با طرحی با هویتی مستقل و کیفیتی مشابه بود. آرزوی قلبی من است تا سیمایی که از این طرح پیشنهادی شکل می گیرد، نه تنها معماری حاضر را مورد توجه قرار داده و آن را تکمیل کند، بلکه این امکان را فراهم نماید تا ترمینال هوایی بین المللی دنور، همچنان در قرن های آتی همچون یک نشانه ی شهری عمل کند”. ترمینال هوایی بین المللی دنور همچنان نقشش را به عنوان یک محرک اقتصادی برای شهر و حومه ی دنور و ایالت کلورادو ایفا می کند و با توان بازدهی بالا به شهری با مقیاس خرد تغییر می یابد. این هتل و مرکز کنفرانس جدید در کنار میدانی شهری که رستوران و خرده فروشی تبلیغاتی به همراه فضایی برای برنامه هایی ویژه شامل نمایش، نمایشگاه های هنری و دیگر رویداد های خاص فراهم می آورد. مولفه های کلیدی در این طرح توسعه جدید می باشند. به نظر وی، سخت ترین کار طراحی فضای الحاقی برای ساختمانی است که وجود دارد، کار سخت تر می شود زمانی که این طرح باید به یک شاخص نیز تبدیل شود.

فرودگاه دنور سازه چادری بزرگ

امکانات فرودگاه دنور

هتل و ایستگاه قطار طراحی شده توسط کالاتراوا، چسبیده به ترمینال جنوبی فرودگاه واقع شده، حدود 77000 متر مربع مساحت دارد. ارتفاع این هتل حدود 40 متر می باشد، ارتفاع آن تقریبا برابر با ساختمان اصلی فرودگاه می باشد. کالاتراوا به منظور جلوگیری از پنهان شدن ترمینال پشت طرح خود، ساختمان را به شکل زین اسب و عمود بر ساختمان اصلی فرودگاه طراحی کرده است. طرح وی ساختمانی کم عرض متشکل از بتن و فولاد، با ساختاری شبیه پرنده با بال های گشوده دارد. ایستگاه قطار با سقف باز روی سطح زمین با سایبانی چشم نواز از شیشه و فولاد پوشانده شده است. مسافرین پس از پیاده شدن از قطار به وسیله راه پله و یا پله برقی به یک میدانگاهی وسیع می رسند که با سقفی جداگانه آراسته شده است. مسافرین از این محل می توانند به هتل مجاور ایستگاه و یا فضاهای مورد نظر خود دسترسی پیدا کنند. او می گوید: “مشخصه ی بارز هتل در طرح نشان دادن آن در یک قاب سفید از فولاد و سقف سفید آن که از سایبان ایستگاه بیرون زده است.”

فرودگاه دنور سازه چادری معروف

ویژگی های ساختاری فرودگاه دنور

سقف پارچه ای به علت سبکی و سرعت ساخت و به دلیل زیبایی آن انتخاب شده است . مشابه قله های پوشیده از برف رشته کوه راکی، قله های این ساختمان به وسیله 34 ستون اصلی فولادی، شامل ستون های 45 متری با فاصله 18.3 متر از یکدیگر ایجاد شده اند .

انحنای پارچه ها، بین قله ها ۶۳ متر از دهانه طول سالن اصلی را می پوشاند. پوشش پارچه ای سقف به وسیله کابلهایی که از خط الرأسها و خط القعرها عبور کرده که بیشترین بارهای کششی را نیز تحمل می نمایند، مسلح شده اند.

کابل های خط الرأس معلق بارهای ناشی از وزن ساختمان و برف را تحمل میکنند، در صورتی که کابلهای تثبیت کننده خط القعر در برابر نیروی باد مقاومت میکنند. سقف، از پارچه دو لایه تشکیل شده است که جنس هر دو از فایبر گلاس با پوشش تفلون می باشند.

لایه بیرونی با ضخامت ۷ میلیمتر، لایه سازهای اصلی است، در حالی که لایه داخلی مانعی آکوستیکی را فراهم کرده و یک لایه هوا برای جلوگیری از اتلاف انرژی ایجاد می کند. در بالای باجه های فروش بلیط یک پنجره مثلثی شیشه ای مربوط به بام وجود دارد که امکان دیدن آسمان را از کف سالن اصلی فراهم می نماید.

لبه بالایی پنجره بام به سقف پارچه ای متصل شده است. سطح بام به اندازه ۷۵ میلیمتر به وسیله لوله های پنوماتیک باز و بسته می شود و با حرکت پارچه سقف حرکت می کند. پارچه و کابل ها، امتداد یافته و از روی دکلهای (دیرک ها) فولادی با مقطع لوله ای عبور می کنند تا به سازه موجود ساختمان در هر انتها مهار شوند. این لنگرها در مقابل رانش داخلی که به وسیله فرم منحنی طنابی سقف پارچه ای ایجاد می شوند، مقاومت می نمایند. دکلها فقط تکیه گاه عمودی را تأمین کرده و مانند اتصال مفصلی در تکیه گاهها رفتار می کنند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *